டிஜிட்டல் யுகத்தின் ‘நச்சு அரசியல்’: நாம் உரையாடலை இழந்த சமூகமாகிவிட்டோமா?
சிறப்பு கட்டுரை, ஏப்ரல் 30 : தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் சமூக வலைதளங்களின் பெருக்கமும் மனித வாழ்வை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியிருப்பதாகக் கூறப்பட்டாலும் அவை நம்முடைய ஆகச்சிறந்த ஜனநாயகப் பண்பான ‘உரையாடல்’ கலாச்சாரத்தைச் சிதைத்து வருகிறதா என்ற மிக முக்கியமான கேள்வி தற்போது எழுந்திருக்கிறது. டிஜிட்டல் யுகத்தில் அரசியல் உரையாடல்களின் தரம் மிக மோசமாகச் சரிந்து பொதுவெளியில் ‘நச்சுத்தன்மை’ அதிகரித்து வருவதைச் சுட்டிக்காட்டி மூத்த பத்திரிகையாளர் ஆசை எழுதியுள்ள ‘நாம் உரையாடலை இழந்த சமூகமாகிவிட்டோமா’ என்ற கட்டுரை இன்றைய சமூகத்தின் ஆழமான உரையாடல் வீழ்ச்சியைப் படம்பிடித்துக் காட்டும் ஒரு முக்கிய ஆவணமாக வெளியாகியுள்ளது.
ஒரு காலத்தில் அரசியல் களம் என்பது ஆழமான கொள்கை ரீதியான விவாதங்களுக்கும், தத்துவார்த்த மோதல்களுக்குமான ஆரோக்கியமான மேடையாகத் திகழ்ந்தது. மாற்றுக் கருத்துடையவர்களும் அமர்ந்து பேசக்கூடிய ஒரு நாகரிகச் சூழல் அன்று நிலவியது. ஆனால் இன்றைய டிஜிட்டல் காலகட்டத்தில் அந்த நிலை தலைகீழாக மாறியிருக்கிறது. விமர்சனம் என்பது ஒரு கொள்கையையோ அல்லது அரசியல் நிலைப்பாட்டையோ மையமாகக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படை விதியைத் தற்போதைய சூழல் முற்றிலுமாக நிராகரித்துள்ளது. அரசியல் விமர்சனங்கள் அனைத்தும் இன்று பெரும்பாலும் எல்லை மீறிய தனிமனிதத் தாக்குதல்களாகவும், அநாகரிகமான அவதூறுகளாகவும் உருமாறியிருப்பதை நாம் அன்றாடம் சமூக வலைதளங்களில் காண முடிகிறது. கருத்து மோதல்கள் நிகழ வேண்டிய இடத்தில் வன்மமும் தனிநபர் வசைபாடல்களுமே பிரதானமாக அரங்கேறி வருகின்றன.
இந்த அபாயகரமான பண்பாட்டு மாற்றத்திற்குப் பின்னால் திட்டமிடப்பட்ட அரசியல் உத்திகள் இருப்பதை மறுக்க முடியாது. குறிப்பாக அரசியல் கட்சிகளின் தகவல் தொழில்நுட்பப் பிரிவுகளின் (IT Wings) செயல்பாடுகளும், முழுக்க முழுக்கத் தேர்தல் வெற்றியை மட்டுமே இலக்காகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்படும் டிஜிட்டல் பிரச்சாரங்களும் இதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. உண்மையான மக்கள் பிரச்சினைகள் குறித்தோ அல்லது கொள்கை விளக்கங்கள் குறித்தோ ஆரோக்கியமான விவாதங்களை முன்னெடுப்பதை விட வாக்காளர்களின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் வகையிலான சகிப்புத்தன்மையற்ற பிரிவினையை உருவாக்கும் உள்ளடக்கங்களையே இந்த ஐடி விங்குகள் தீவிரமாகப் பரப்பி வருகின்றன.
இத்தகைய ‘நச்சு அரசியல்’ மொழி என்பது வெறும் தேர்தல் காலத்தோடு கடந்து போகக் கூடிய ஒன்று அல்ல. இது ஒட்டுமொத்த சமூகக் கட்டமைப்பிலும் மிக நீண்டகாலப் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்று பத்திரிகையாளர் ஆசையின் கட்டுரை எச்சரிக்கிறது. இதன் விளைவாக பொதுவெளியில் வெறுப்புப் பேச்சு என்பது மிகச் சாதாரணமான ஒரு விஷயமாக மாறிப்போயிருக்கிறது. தங்களுக்கு முரணான எதிர்மறைக் கருத்துகளுக்கு எள்ளளவும் இடமளிக்காத ஒரு மனநிலை பரவலாக்கப்பட்டு வருகிறது. மிக முக்கியமாக ‘கருத்து வேறுபாடு’ என்பதே ‘பகைமை’ தான் என்ற ஆபத்தான எண்ணம் அடித்தட்டு மக்களிடமும் குறிப்பாக அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்களிடமும் ஆழமாக விதைக்கப்பட்டு வருகிறது. இது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை அம்சமான மாறுபட்ட கருத்துகளை ஏற்கும் மனப்பக்குவத்தை வேரோடு கிள்ளி எறியும் ஒரு செயலாகும்.
கடந்த கால இந்தியாவின் உன்னதமான அரசியல் பண்பாட்டுடன் இன்றைய சூழலை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போதுதான் நாம் எவ்வளவு பெரிய வீழ்ச்சியைச் சந்தித்திருக்கிறோம் என்பது தெளிவாகப் புரிகிறது. மாற்றுக் கருத்து கொண்ட எதிராளியையும் மதித்து அவரிடமும் அன்போடு உரையாடிய மகாத்மா காந்தியின் பண்பும்; நாடாளுமன்றத்தில் கடுமையான விமர்சனங்களை முன்வைத்த எதிர்க்கட்சியினரின் கருத்து வேறுபாட்டையும் கண்ணியத்தோடு ஏற்ற ஜவஹர்லால் நேருவின் அணுகுமுறையும்; மாற்றுக் கட்சியினரையும் தன்பால் ஈர்க்கும் வகையிலான அரசியல் பெருந்தன்மையை வெளிப்படுத்திய பேரறிஞர் அண்ணாவின் ஆளுமையும் நம்மிடையே ஒரு உயர்ந்த அரசியல் கலாச்சாரத்தை உருவாக்கியிருந்தன. ஆனால் இன்று அந்தப் பெருந்தன்மைக்கு முற்றிலும் இடமில்லாமல் போய்விட்டது. அதற்குப் பதிலாக வெறுப்புப் பேச்சு திட்டமிட்ட அவதூறுகள் மற்றும் சமூக ஊடகங்களின் மூலமாக நடத்தப்படும் ஆபாசமான கூட்டுத் தாக்குதல்களுமே இன்றைய அரசியலின் முதன்மை ஆயுதங்களாக மாறியிருக்கின்றன.
‘உரையாடல் என்பது எதிராளியை வீழ்த்துவதற்கான ஆயுதம் அல்ல, மாறாக அவரைப் புரிந்துகொண்டு வென்றெடுப்பதற்கான ஒரு உன்னதமான கருவி’ என்ற ஆசையின் கருத்து தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலையின் ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சினையையும் மிகச் சரியாகச் சுருக்கிக் காட்டுகிறது. துரதிர்ஷ்டவசமாக நாம் இன்று எதையும் விவாதிப்பதில்லை. மாறாக மாற்றுத் தரப்பைத் தாக்குகிறோம் அவர்களின் நியாயங்களை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கிறோம் இறுதியில் ஒருவரோடு ஒருவர் பகிர்ந்து பேசுவதையே முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து விடுகிறோம். ஆரோக்கியமான உரையாடல்கள் இல்லாத ஒரு சமூகம் ஒருபோதும் ஜனநாயகப் பாதையில் பயணிக்க முடியாது. மாற்றுத் தரப்புடன் பேசுவதையே தவிர்ப்பது என்பது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை அமைப்பையே சிதைக்கும் ஒரு ஆபத்தான மாற்றமாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை இந்தக் கட்டுரை சமூகத்தின் முன் உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறது.
