சிறப்பு கட்டுரை : ஒரு பசு மற்றும் ஒரு சைக்கிளுக்காக… உத்திரப்பிரதேசத்தின் ஒரு பின்தங்கிய கிராமத்தில், வெறும் ஒரு பசு மற்றும் ஒரு பழைய சைக்கிளுக்காக, தன்னைவிட மூன்று மடங்கு வயது மூத்த ஒருவருக்கு விற்றுத் தீர்க்கப்பட்ட விளிம்புநிலைச் சிறுமியின் குரல், பிற்காலத்தில் இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரப் படிக்கட்டுகளில் எதிரொலிக்கும் என்று அன்றைய சமூகம் கணித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. வறுமை, சாதிய ஒடுக்குமுறை, மற்றும் ஆதிக்கக் கட்டமைப்புகளின் கூட்டு வன்முறைக்கு ஆளான அந்தச் சிறுமிதான் பிற்காலத்தில் ஒட்டுமொத்த தேசத்தாலும் ‘பேண்டிட் குயின்’ (கொள்ளைக்காரர்களின் ராணி) என்றும், ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்புநிலை மக்களின் புரட்சி வடிவமாகவும் பார்க்கப்பட்ட பூலான் தேவி. அவரது வாழ்க்கை வரலாறு என்பது தனிமனிதப் பழிவாங்கலின் கதை மட்டுமல்ல; இந்தியப் பொதுச் சமூக அமைப்பும் சட்டம் ஒழுங்கும் எவ்வாறு விளிம்புநிலை மக்களுக்கு நீதியை மறுக்கின்றன என்பதற்கான வரலாற்றுப் பதிவு.
உத்தரப்பிரதேசத்தின் சம்பல் நதிக்கரையோரக் கிராமம் ஒன்றில் மல்லா (படகுகாரர்கள்) சமூகத்தில் பிறந்த பூலான் தேவியின் ஆரம்பகால வாழ்க்கை வறுமையினாலும் குடும்பச் சொத்துப் தகராறுகளினாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. பதினொரு வயதே நிரம்பிய சிறுமியாக இருந்தபோதே, குடும்பச் சூழல் காரணமாகத் திருமண பந்தத்திற்குள் கட்டாயமாகத் தள்ளப்பட்டார். கணவரின் இல்லத்தில் தொடர் சித்திரவதைகளையும், சமூக அடுக்கில் தங்களைவிட மேலான இடத்தில் இருந்த ஆதிக்கச் சாதியினரின் அடக்குமுறைகளையும் அவர் அன்றாடம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சட்டம் மற்றும் காவல்துறையின் கதவுகளை அவர் தட்டியபோதெல்லாம், அவருக்குத் துணையாக நிற்க வேண்டிய அதிகார அமைப்பே அவருக்குக் கூடுதல் துயரங்களையும் அவமானங்களையும் பரிசாக அளித்தது.
பெஹ்மை கொடூரமும் ஆயுதமேந்தலும்
அதிகார வர்க்கத்தாலும் காவல்துறையாலும் கைவிடப்பட்ட நிலையில், வாழ்வதற்கான இறுதிப் போராட்டமாக சம்பல் பள்ளத்தாக்கின் கொள்ளைக் குழுக்களிடம் அவர் தஞ்சம் புகுந்தார். மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே, தனது ஆளுமையினாலும் துணிச்சலினாலும் அந்தக் குழுவின் முக்கியத் தலைவர்களில் ஒருவராக அவர் உருவெடுத்தார். இருப்பினும், 1981ஆம் ஆண்டு உத்தரப்பிரதேசத்தின் பெஹ்மை கிராமத்தில் ஆதிக்கச் சாதியைச் சேர்ந்த தாகூர்களால் அவர் எதிர்கொண்ட ( 22 ஆண்கள் ) கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமை, அவரது வாழ்க்கைப் பாதையை முற்றிலும் மாற்றியமைத்தது. சட்டம் தனக்கு ஒருபோதும் நீதியைப் பெற்றுத் தராது என்ற யதார்த்தத்தை உணர்ந்த பூலான் தேவி, தனது சுயமரியாதையையும் நீதியையும் நிலைநாட்ட ஆயுதத்தைக் கையில் ஏந்தினார்.
இதன் தொடர்ச்சியாக, 1981 பிப்ரவரி திங்கள் பெஹ்மை கிராமத்தில் ஆதிக்கச் சாதியைச் சேர்ந்த 22 ஆண்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர். இந்தச் சம்பவம் இந்திய வரலாற்றில் ‘பெஹ்மை படுகொலை’ என்று பதிவு செய்யப்பட்டு, நாடு முழுவதும் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. அதுவரை வெறும் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சினையாகப் பார்க்கப்பட்ட கொள்ளையர் விவகாரம், அதன் பிறகு சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஆயுதப் போராட்டமாகவும், பாலினச் சுரண்டலுக்கு எதிரான ஆக்ரோஷமான எதிர்வினையாகவும் சமூகவியல் ஆய்வாளர்களால் விவாதிக்கப்படத் தொடங்கியது.
சரணடைதலும் நாடாளுமன்றப் பிரவேசமும்
பெஹ்மை சம்பவத்திற்குப் பிறகு, இரண்டு ஆண்டுகள் தேடப்படும் குற்றவாளியாகக் காடுகளில் தலைமறைவாக இருந்த பூலான் தேவி, 1983ஆம் ஆண்டு மத்தியப்பிரதேச முதலமைச்சர் அர்ஜுன் சிங் முன்னிலையில் தனது நிபந்தனைகளுடன் சரணடைந்தார். தனக்கு மரண தண்டனை விதிக்கக் கூடாது மற்றும் தன்னை உத்தரப்பிரதேச காவல்துறையிடம் ஒப்படைக்கக் கூடாது என்ற முக்கிய நிபந்தனைகளின் அடிப்படையிலேயே அவர் தனது ஆயுதங்களை ஒப்படைத்தார். அதனைத் தொடர்ந்து, முறையான விசாரணைகள் ஏதுமின்றி சுமார் 11 ஆண்டுகள் அவர் சிறைவாசத்தை அனுபவிக்க நேர்ந்தது.
1994ஆம் ஆண்டு உத்தரப்பிரதேசத்தில் முலாயம் சிங் யாதவ் தலைமையிலான அரசு பொறுப்பேற்ற பிறகு, பூலான் தேவி மீதான வழக்குகள் திரும்பப் பெறப்பட்டு அவர் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார். சிறை விடுதலையைத் தொடர்ந்து, பொதுச் சமூகம் அவரை ஒரு சாதாரணக் குற்றவாளியாகப் பார்க்காமல், சாதிய மற்றும் ஆண் ஆதிக்க அமைப்பால் நசுக்கப்பட்ட ஒரு குறியீடாகவே பார்த்தது. இந்தச் சமூக அங்கீகாரமும், விளிம்புநிலை மக்களின் ஆதரவும் அவரை நேரடி அரசியலை நோக்கி நகர்த்தியது. 1996 மற்றும் 1999 ஆகிய ஆண்டுகளில் சமாஜ்வாதி கட்சியின் சார்பில் மிர்சாபூர் தொகுதியிலிருந்து மக்களவை உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு நாடாளுமன்றத்திற்குள் நுழைந்தார். துப்பாக்கி முனையிலிருந்து ஜனநாயகத்தின் மிக உயரிய அவைக்குச் சென்ற அவரது பயணம், இந்திய அரசியல் வரலாற்றின் மிக முக்கியமான திருப்பமாகக் கருதப்படுகிறது.
Also Read : சேலம் சங்ககிரி அருகே 16 வயது சிறுமிக்கு பாலியல் தொல்லை ! மின்வாரியஊழியர் மீது வழக்கு பதிவு…
முடிவுறாத வன்முறைப் பாதை
விளிம்புநிலை மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக நாடாளுமன்றத்தில் ஒலித்த பூலான் தேவியின் ஜனநாயகப் பயணம் நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. 2001ஆம் ஆண்டு ஜூலை 25 அன்று, புது தில்லியில் உள்ள அவரது அதிகாரப்பூர்வ இல்லத்தின் வாயிலில் அவர் அடையாளம் தெரியாத நபர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். பெஹ்மை சம்பவத்திற்குப் பழிவாங்கும் நோக்கில் ஷேர் சிங் ராணா என்பவனால் இந்தத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதாகப் பின்னர் விசாரணையில் தெரியவந்தது. வன்முறையிலிருந்து தப்பித்து ஜனநாயகப் பாதைக்குத் திரும்பிய ஒரு தலைவரின் வாழ்க்கை, மீண்டும் வன்முறையாலேயே முடிக்கப்பட்டது ஒரு வரலாற்றுச் சோகமாகும்.
வரலாற்று ஏடுகளும் ஊடகங்களும் பூலான் தேவி என்ற ஆளுமையை ‘பேண்டிட் குயின்’ என்ற ஒற்றை அடையாளத்திற்குள் சுருக்க முயன்றாலும், இந்தியச் சமூகத்தில் நிலவும் சாதிய மற்றும் பாலினப் பாகுபாடுகளுக்கு எதிராகப் போராடிய ஒரு தற்காப்புப் போராட்டமாகவே அவரது வாழ்க்கை இன்றும் பலரால் பார்க்கப்படுகிறது. தங்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளுக்கு எதிராகக் குரலெழுப்ப முடியாத கோடிக்கணக்கான விளிம்புநிலை மக்களுக்கு, பூலான் தேவியின் வரலாறு ஒரு எச்சரிக்கையாகவும், அதே வேளையில் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஒரு குறியீடாகவும் நிலைத்திருக்கிறது.
