
சிறப்பு செய்தி: தமிழக அரசியல் களம் எப்போதும் ஒரு தேக்க நிலையை விரும்புவதில்லை.ஒரு குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் அது தன்னைத்தானே புதுப்பித்துக் கொள்ளும் பேராற்றல் கொண்டது என்பதை வரலாறு நமக்கு பலமுறை உணர்த்தியிருக்கிறது. அந்த வகையில், வரவிருக்கும் 2026 சட்டமன்றத் தேர்தல், தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் மற்றுமொரு பிரம்மாண்டமான ஆட்சி மாற்றத்திற்கும், கொள்கை மாற்றத்திற்கும் வழிவகுக்குமா என்ற விவாதம் தற்போது அரசியல் ஆய்வாளர்கள் மத்தியிலும் பொதுவெளியிலும் தீவிரமடைந்துள்ளது.
குறிப்பாக, தமிழக வரலாற்றின் திசையையே மாற்றியமைத்த 1967 மற்றும் 1977-ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தல்களோடு, தற்போதைய அரசியல் சூழலை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது தவிர்க்க முடியாததாகிறது. புதிய அரசியல் சக்தியாகக் களம் கண்டுள்ள நடிகர் விஜய்யின் தமிழக வெற்றிக் கழகம் உள்ளிட்ட அமைப்புகள், இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியை முன்வைத்தே தங்களது அரசியல் நகர்வுகளைத் திட்டமிட்டு வருகின்றன.
1967: திராவிடப் பேரெழுச்சியும் காங்கிரஸ் வீழ்ச்சியும்
இந்திய விடுதலைக்குத் தலைமை தாங்கிய, பெருந்தலைவர் காமராசர் போன்ற ஆளுமைகளைக் கொண்ட காங்கிரஸ் கட்சியின் அசைக்க முடியாத கோட்டையாகத் திகழ்ந்தது அன்றைய சென்னை மாகாணம். ஆனால், 1967 சட்டமன்றத் தேர்தல் அந்தப் பேரரசுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. அதற்குப் பிந்தைய அறுபது ஆண்டுகால தமிழக அரசியலில் காங்கிரஸால் இன்றுவரை தனித்து ஆட்சிப் பொறுப்புக்கு வர முடியாத நிலை உருவானதற்கு அந்த ஒரு தேர்தலே அடித்தளமிட்டது.
1950-களில் ஒரு சமூக சீர்திருத்த இயக்கமாக, பகுத்தறிவு மற்றும் மொழி உரிமைப் போராட்டங்களை முன்னிறுத்திப் பயணத்தைத் தொடங்கிய திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (தி.மு.க), மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள் தேர்தல் அரசியலில் விஸ்வரூபம் எடுத்தது. 1952 தேர்தலில் போட்டியிடாத திமுக, 1957-ல் முதன்முறையாகக் களம் கண்டு 15 இடங்களைப் பிடித்தது. தொடர்ந்து 1962 தேர்தலில் 50 இடங்களைக் கைப்பற்றி அசுர வேகத்தில் எதிர்க்கட்சியாக உயர்ந்தது.
பேரறிஞர் அண்ணாவின் காந்திய தலைமை, ஈ.வே.க. சம்பத், இரா.நெடுஞ்செழியன், கே.ஏ.மதியழகன் மற்றும் முத்தமிழறிஞர் மு.கருணாநிதி ஆகியோரின் அடுக்குமொழித் தமிழ் பேச்சுகள் அடித்தட்டு மக்களின் நெஞ்சங்களைச் சென்றடைந்தன. இதற்கு இணையாக, ‘பராசக்தி’, ‘பணம்’, ‘சக்கரவர்த்தி திருமகள்’ போன்ற திரைப்படங்கள் வழியாகக் கடத்தப்பட்ட சமூக-அரசியல் கருத்துகள், மக்களிடம் ஒரு பெரும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தின. இதன் விளைவாக, 1967-ல் அண்ணா தலைமையில் திமுக ஆட்சியைப் பிடித்தது. அது வெறும் ஆட்சி மாற்றம் மட்டுமல்ல, தமிழகத்தின் பிராந்திய அரசியல் அதிகாரத்தின் தொடக்கம் அதுவே .
1977: மக்கள் திலகம் உருவாக்கிய புதிய அரசியல் அலை
அண்ணாவுக்குப் பிறகு தி.மு.கவின் அசைக்க முடியாத சக்தியாகக் கருணாநிதி உருவெடுத்த காலகட்டத்தில், கட்சிக்குள் ஏற்பட்ட உள்முரண்பாடுகளால் 1972-ல் மக்கள் திலகம் எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் (எம்.ஜி.ஆர்) கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். அதுவே, தமிழக அரசியலின் அடுத்த அத்தியாயத்திற்குப் பிள்ளையார் சுழி போட்டது.
அதே ஆண்டில் அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை (அ.தி.மு.க) அவர் தொடங்கியபோது, திமுகவின் அடிமட்டத் தொண்டர்களும், முக்கிய நிர்வாகிகளும் எம்.ஜி.ஆரின் பின்னால் அணிவகுத்தனர். திண்டுக்கல் இடைத்தேர்தல் உள்ளிட்ட தொடர் வெற்றிகள் மூலம் மக்களின் பேராதரவை நிரூபித்த அ.தி.மு.க, 1977 பொதுத்தேர்தலில் .தி.மு.க, காங்கிரஸ், ஜனதா கட்சி ஆகிய மூன்று முரட்டுச் சக்திகளை ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொண்டார்.
எம்.ஜி.ஆரின் தனிப்பட்ட மக்கள் செல்வாக்கும், அவர் படங்களில் விதைத்த ஏழைப் பங்காளன் என்ற பிம்பமும் 1977-ல் அ.தி.மு.கவை எளிதாக அரியணையில் ஏற்றியது. தமிழக அரசியல் வரலாற்றில், கட்சி தொடங்கிய ஐந்தே ஆண்டுகளில் ஒரு புதிய சக்தி ஆட்சியைப் பிடித்தது அதுவே முதல்முறை.
2026: வரலாறு மீண்டும் திரும்புமா?
இன்று, அரை நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய அதே 1967 மற்றும் 1977-ஆம் ஆண்டு வரலாற்றுப் பக்கங்களை நோக்கி தமிழக மக்களின் கவனம் திரும்பியிருக்கிறது. “அதிகாரத்தில் நீண்டகாலமாக இருக்கும் பாரம்பரியக் கட்சிகளுக்கு மாற்றாகப் புதியவர்களுக்கு மக்கள் வாய்ப்பளிப்பார்களா?” என்ற கேள்வியைத் தற்போதைய புதிய அரசியல் வரவுகள் எழுப்பத் தொடங்கியுள்ளனர்.
புதிய தலைமுறை வாக்காளர்கள், உலகளாவிய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, சமூக ஊடகங்களின் ஆதிக்கம் ஆகியவை இந்தத் தேர்தலில் மாற்றத்திற்கான முக்கியக் காரணிகளாக இருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது. எனினும், கடந்த கால வரலாற்று மாற்றங்களின் பின்னணியை உற்று நோக்கினால், அவை வெறும் அரசியல் ஆட்குறைப்பு அல்லது ஆட்சி மாற்றங்கள் அல்ல; அவை ஆழமான சமூக உணர்வு மாற்றங்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
1967-ல் மொழி உணர்வும், இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டமும், அடையாள அரசியலும் மக்களை ஒன்றிணைத்தன. 1977-ல் நிர்வாகக் குறைபாடுகளுக்கு எதிரான கோபமும், தனிநபர் மீதான அசாத்தியமான மக்கள் ஈர்ப்பும் மாற்றத்தை உருவாக்கின. வெறுமனே ஆளுங்கட்சி அல்லது பாரம்பரியக் கட்சிகள் மீதான ‘எதிர்ப்பு வாக்குகள்’ (Anti-incumbency) மட்டுமே ஒரு புதிய ஆட்சியை உருவாக்கிவிடாது.
2026-லும் அத்தகையதொரு வரலாற்றுத் திருப்பம் நிகழ வேண்டுமானால், புதிய அரசியல் சக்திகளிடம் தெளிவான கொள்கைப் பார்வையும், தொலைநோக்குத் திட்டங்களும், மாநிலம் தழுவிய வலுவான உள்கட்டமைப்பும் இருக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மக்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளோடு தங்களை நீண்டகாலமாகப் பிணைத்துக் கொண்டவர்களையே தமிழக மக்கள் எப்போதும் அங்கீகரித்திருக்கிறார்கள்.
எனவே, 2026 தேர்தல் ஒரு புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டுவருமா அல்லது நிலவும் அரசியல் சமநிலையைத் தக்கவைக்குமா என்பது, புதிய களப்பணியாளர்களின் உழைப்பையும், மக்களின் மாறும் மனநிலையையும் பொறுத்தே அமையும். சவால்கள் நிறைந்த இந்த அரசியல் சதுரங்க ஆட்டத்தில், இறுதித் தீர்ப்பை எழுதப்போவது மக்கள் மட்டுமே!













