டெல்லி , ஏப்ரல் 21: இந்திய அரசியல் களத்தில் நாடாளுமன்ற தொகுதிகள் மறுவரையறை (Delimitation) குறித்த விவாதங்கள் மீண்டும் சூடுபிடித்துள்ள சூழலில் ‘ஜெரிமாண்டரிங்’ என்ற புதிய சொல்லாடல் மக்கள் மத்தியில் பலத்த சந்தேகங்களையும் விவாதங்களையும் கிளப்பியுள்ளது. மக்கள் தொகை அடிப்படையில் தேர்தல் எல்லைகளை மாற்றி அமைக்கும் இந்த அரசியலமைப்பு செயல்முறைக்குப் பின்னால் குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிகளின் சுயலாப உத்திகள் மறைந்திருக்கின்றனவா என்ற கேள்வி தற்போது தேசிய அளவில் முதன்மை பெற்றுள்ளது. குறிப்பாக இந்த எல்லை மறுவரையறை செயல்முறையானது சில மாநிலங்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தையே ஒட்டுமொத்தமாக மாற்றி அமைக்கும் வல்லமை கொண்டது என்பதால் இது வெறும் தொழில்நுட்ப விவகாரமாக பார்க்கப்படாமல் தீவிர அரசியல் மோதலாக உருவெடுத்துள்ளது.
Also : மத்திய கிழக்கு மோதலால் இந்தியாவில் பணவீக்கம் உயரும்: ஆர்.பி.ஐ எச்சரிக்கை
ஜனநாயகத்தின் மிக முக்கிய அடிப்படையே சமநிலையான மக்கள் பிரதிநிதித்துவம் தான். ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான மக்களுக்கு ஒரு மக்கள் பிரதிநிதி இருப்பதே சரியான தேர்தல் முறையாகும். இதனை உறுதி செய்வதற்காகவே மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புக்கு பிறகு தேர்தல் தொகுதிகளின் எல்லைகளை மாற்றியமைக்கும் டெலிமிடேஷன் எனப்படும் தொகுதிகள் மறுவரையறை சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. சட்டபூர்வமாக இந்த செயல்முறை மிகவும் அவசியமான ஒன்று என்றாலும் இதன் மறுபக்கம்தான் தற்போதைய சர்ச்சைகளுக்கு மையப்புள்ளியாக மாறியிருக்கிறது. இந்த தூய்மையான அரசியலமைப்பு செயல்முறையை ஆளும் தரப்போ அல்லது குறிப்பிட்ட அரசியல் சக்திகளோ தங்களுக்கு சாதகமாக வளைக்கும்போது அதுவே ‘ஜெரிமாண்டரிங்’ என்ற ஆபத்தான அரசியல் உத்தியாக உருவெடுக்கிறது.
இந்த ஜெரிமாண்டரிங் என்ற சொல் இந்திய அரசியல் சூழலுக்குப் புதியதாக இருந்தாலும் இதன் வரலாறு சர்வதேச அளவில் மிகவும் பழமையானது. கடந்த 1812 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸ் மாநில ஆளுநராக இருந்த எல்பிரிட்ஜ் ஜெரி என்பவர் தனது அரசியல் கட்சிக்கு சாதகமாக தேர்தல் தொகுதிகளின் எல்லைகளை முற்றிலும் மாற்றி அமைத்தார். அப்போது மாற்றி அமைக்கப்பட்ட அந்த தேர்தல் வரைபடத்தின் வடிவம் ‘சலமாண்டர்’ எனப்படும் ஒருவகை பல்லியின் உருவத்தை ஒத்திருந்தது. இதனால் ஆளுநரின் பெயரான ‘ஜெரி’ மற்றும் ‘சலமாண்டர்’ ஆகிய இரு சொற்களையும் இணைத்து ‘ஜெரிமாண்டரிங்’ என்ற சொல் உலக அரசியலில் உருவானது. தேர்தல் எல்லைகளைத் திட்டமிட்ட முறையில் மாற்றி அமைப்பதன் மூலம் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சிக்கு அல்லது சமூகத்திற்குத் தேர்தல் களத்தில் சாதகமான சூழலை உருவாக்குவதே இதன் நேரடிப் பொருளாகும்.
தேர்தல் களத்தில் இந்த ஜெரிமாண்டரிங் உத்தி பொதுவாக இரண்டு முக்கிய முறைகளில் கையாளப்படுகிறது. முதலாவது உத்தியின்படி எதிர்க்கட்சியின் பலமாக இருக்கும் வாக்காளர்களை மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான ஒரு சில தொகுதிகளுக்குள் மட்டுமே அடக்கி ஒட்டுமொத்தமாக அவர்களின் வாக்குத் தாக்கத்தைக் குறைப்பது ஆகும். இரண்டாவது உத்தியின்படி எதிர்க்கட்சியின் ஆதரவு வாக்காளர்களைப் பல தொகுதிகளுக்குள் திட்டமிட்டுப் பிரித்து அனுப்புவதன் மூலம் அவர்கள் எந்தவொரு தொகுதியிலும் பெரும்பான்மை பெற முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். இந்த இரண்டு உத்திகளுமே வாக்காளர்களின் உண்மையான ஜனநாயக விருப்பத்தை முற்றிலும் சிதைத்து தேர்தல் முடிவுகளை அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்குச் சாதகமாக முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கும் ஆபத்தைக் கொண்டவை.
இந்திய அரசியல் சூழலில் இந்த விவாதம் தற்போது நாடாளுமன்றத்தில் எழுப்பப்பட்டதைத் தொடர்ந்து பெரும் சர்ச்சையாக வெடித்துள்ளது. குறிப்பாகத் தென் இந்திய மாநிலங்கள் இந்த விவகாரத்தில் கடுமையான கவலைகளையும் எதிர்ப்புகளையும் பதிவு செய்யத் தொடங்கியுள்ளன. இந்தியாவில் கடந்த பல தசாப்தங்களாக மக்கள் தொகைக் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டங்களை மிகச் சிறப்பாக நடைமுறைப்படுத்திய பெருமை தென் மாநிலங்களையே சாரும். ஆனால் தற்போதைய மக்கள் தொகை கணக்கீட்டின் அடிப்படையில் புதிய தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்யப்பட்டால் மக்கள் தொகை அதிகம் உள்ள வட இந்திய மாநிலங்களுக்கு நாடாளுமன்றத்தில் கூடுதல் தொகுதிகளும் அதிக பிரதிநிதித்துவமும் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது. இது மக்கள் தொகையைக் வெற்றிகரமாகக் கட்டுப்படுத்திய தென் மாநிலங்களின் அரசியல் செல்வாக்கை டெல்லி அதிகார மையத்தில் பெருமளவு குறைத்துவிடும் என்ற அச்சம் பரவலாக எழுந்துள்ளது.
தமிழ்நாட்டில் இந்த விவாதம் மிக முக்கியமான பேசுபொருளாக மாறியுள்ளது. சமநிலை பிரதிநிதித்துவம் என்ற பெயரில் கொண்டு வரப்படும் இந்த எல்லை மாற்றம் இறுதியில் குறிப்பிட்ட அரசியல் ஆதிக்கத்திற்கான கருவியாக மாறிவிடுமோ என்ற அச்சம் தமிழக அரசியல் உரையாடல்களில் தீவிரமடைந்துள்ளது. மக்கள் தொகையைக் கட்டுப்படுத்தியதற்காகத் தமிழகம் போன்ற முற்போக்கான மாநிலங்கள் தண்டிக்கப்படக் கூடாது என்ற குரல் வலுத்து வருகிறது. இந்த டெலிமிடேஷன் செயல்முறை முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மையுடனும் நடுநிலையான தேர்தல் ஆணையத்தின் கண்காணிப்பிலும் நடக்கவில்லை என்றால் அது இந்திய ஜனநாயகத்தின் நம்பகத்தன்மையையே கேள்விக்குறியாக்கிவிடும் என்று அரசியல் ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
